.маскенбалот започна пред локалниот контејнер

..струмица. петок навечер. 23:00 часот. време да се започне со маскенбалската еуфорија. пред излегување - весело гости, многу позитива, радост и среќа, стари и нови пријатели. со полн елан како ферари спремно да освојува нови патеки, како падобранец спремен да го освојува ноќното небо. наеднаш мир. грутка во грлото. тежина во душата, непланирано полнење на очите со солзи.

- добро вечер!
- нека е добра мило дете!

:што правите со тој фенер во рацете?!
- не сакаш да поверуваш во тоа што го гледаш?!

!не, НЕ САКАМ - одговарам со глас кој полека почнува да ми трепери...

зошто? зарем системот си ги заборавил и “нашите луѓе“? да, тој одамна ги заборави сите оние кои се борат за корка леб, затоа и неа почнавме да ја бараме по контејнерите. колку време го правиш ова? доволно долго и доволно доцна да не ме видат добронамерници како тебе, заедно можеме да плачеме, но тешко дека ќе си помогнеме... може некако да ве најдам за отпосле да ви помогнеме? мил мој, веќе долго време не верувам во помош, верувам на полните контејнери кои ќе ми дадат леб, а знаеш некогаш ни тоа го нема... може да ве фотографираме (фала Олег) и да ја објавиме вашата приказна, секако без да се гледа вашето лице? може, но дали тоа ќе ми помогне?!?

- не, НЕМА, но ќе помогне да се слушне приказната за нашите ноќни работници, за нашите родители кои навечер играат улога која не би требало да ја посакуваме и на непријателите. ќе помогне барем јас да ја ослободам тагата и болката кои се вселија во мене, оти тоа може да биде и мојата мајка, тоа може да бидам и јас.. оти тоа си ти за твоите деца кои некаде вечерва под “ефтините“ маски ќе се обидат да ја заборават својата вистинска приказна, својот вистински живот, ќе се обидат под карминот и белиот чаршав да го сокријат своето вистинско лице, оти не не сакаат... не делат, уште толку повеќе не омаловажуваат. оти залудно е тоа дека светот се бори за еднаквост, за разбирање, за толеранција, за помош на маргиналните групи, за спас на социјалните случаеви.

- направи го тоа сонце, ако мислиш дека некого ќе разбуди направи го...

- каде живеете? како можам да ве најдам? ти благодарам за љубовта, иако полека врне, ни ги влажне и така болните тела, а јас ви одземам дел од вашето “скапоцено работно време“...

- не грижи се, малку луѓе така разговарале со мене, всушност и малку луѓе виделе дека го правам ова.

- ќе ве посетам дома, може?
- ќе ми биде драго.... чај можам да те понудам во секое време, кафето е се поскапо...

- (помислив) ќе ве посетам, но како да ве посетам со едно кафе кога на вас ви треба многу повеќе, кога ви треба топлина, топол дом, кога ви треба стреа која не попушта влага и дожд, кога ви треба огрев, кога ви треба друга реалност во која сте нормална мајка, а вашите деца не страдаат, кога ви требаат пари за леб, не за корките фрлени за кучињата скитници, кога ви треба мир во кој вие нема повеќе да страдате..

- извини, сепак ќе најдам начин и ќе дојдам.. па, макар и да пиеме чај. некогаш и размената на животните маки е подобар кредит од оној на ѓаволот!

(мала гушка која можеби ја стопли на момент)*

!сепак тоа не е доволно....

p.s. секој од нас крие по една тажна приказна, секој од нас прескокнува по неколку такви тажни приказни...

0 comments

:Божиќна патолошка треска

Божиќна патолошка треска, да одлично дефинирање направил Драги Неделчевски, човекот кој ја сподели фотографијата. 

За жал не знам дали е дел од некоја кампања, т.е. за каква кампања станува збор, но како и да е самата фотографија милион зборови, приказна сама по себе. Од она што можеме да го видиме во левиот корнер доле станува збор за кампања за заштита на децата кои живеат на улица, па дури се осудени и ноќта на Божиќ и нова година да ги поминат надвор, а таму, сите знаеме, студено, мрачно, осамено, ризично, осамено. Никакво!

Сиромаштијата зазема силен бран во Америка, војната во која инвестира само ги демотивира нејзините жители да кренат глас, се повеќе се зголемува бројот на луѓето кои го продолжуваат животот на улица. Даноци, кредити, каматни стапки и полна новогодишна торба проблеми, не само за луѓето там, туку за луѓето од цел свет. Да, оваа фотографија зборува многу за денешното општество, за ситуацијата денес.

Ја препознавате ли истата слика и во Македонија, сте биле ли некогаш во оние темни, напуштени краеви кои речиси секој град во нашата држава ги гаи и одржува. Полека и овде расте бројот на оние кои живеат на улица, а уште повеќе на невработените.

Би можеле да зборуваме многу за оваа тема, апсолутна, релативна или субјективна, сиромаштијата не е добра, ако постои во системот тоа значи дека нешто со системот не е во ред!

Каде за нова година, ги подготвивте ли подароците за вашите најблиски, се спрема ли Божиќно патување? Санкање, скијање, зимување.. ?

Сте помислиле ли колку луѓе ја живеат вистината од сликата, колку само замислуваат да имаат бар чорапчиња за подароци, за тоа што подароците во нивните животи одамна ги нема. Ех, колку е тажно кога ќе се разбудиш во една сурова реалност во која луѓето продолжуваат збунето да живеат во своите заробени и изгубени соништа. Мотивацијата се повеќе исчезнува, креативните пориви најчесто зборуваат за последните крикови за спас на душата. Рециклираме денови, преживуваме ноќи, и стомаците се празни како чорапчињата кои очекуваат подарок.

Секојдневно место стомакот, ја полниме касата на државата, на оној голем дебел, мрсен банкар кој си ги трие рацете и лукаво се смее. А ние разбираме и упорно продолжуваме да ја сликаме ужасната слика на ова (не)време.

0 comments