.уништувањето на зеленило никогаш не било форма на свесност!

Во период кога цела држава говори за екстремното загадување на воздухот, тие дојдоа и го УНИШТИЈА целото зеленило кое секој од нас соседите грижливо го одржуваше во последните 15 години, кога решивме да го посадиме и да си направиме од нашата улица мини зелена бајка.

Денес г-дин Балтаков (некој си дедо со 80+ години) како “единствениот“ претставник на нашата месна заедница, заедно со претставникот на „Комуналец“ Струмица, реши со нечовечки сечачка бучава да го разбуди целoто наше соседство и сите вознемирени и револтурани комшии да ги извади на улица.

Имено, во период кога цела држава говори за екстремното загадување на воздухот, тие дојдоа и го УНИШТИЈА целото зеленило кое секој од нас соседите грижливо го одржуваше во последните 15 години, кога решивме да го посадиме и да си направиме од нашата улица мини зелена бајка.

Дотичниот “нетокму старец“ кон крајот на 2014 година, се појавуваше на сите форумски сесии одржани од страна на општина Струмица каде граѓаните веќе неколку години со свое учество дискутираат за своите проблеми, но и со свои конструктивни идеи и решенија се обидуваат да ја подобрат нашата градска средина и иако додека “без усул и никакво ниво на култура за дебата“ овој дедо се “нафрлаше“ во разговорите со неговите налудничави идеи за кои со ЦЕЛАТА МОЈА ОДГОВОРНОСТ можам да потврдам дека од мнозинството граѓани беа слушнати како фарса, непотребно одземање на нашето време, а од некои богами и со тивок или гласен потсмев. Морам да кажам дека меѓу неговите тотално глупави идеи како треба да се пополнат некои дупкички низ нашето маало, како треба да се асфалтира пред неговата куќа или пред оние од кои е пратен (како навидум тоа одговорните од градот не го знаат или воопшто не интервенирале), тој даде една идеја која и јас ја поддржав. Тоа беше идеја за трасирање или асфалтирање на патот до “двата пата“, место каде пред неколку години во огромен шумски пожар загинаа неколку мои комшии, истовремено и пријатели и школски, да не спомнувам дека наместо да се пошуми таму, а и да се помисли на малите деца кои храбро се жртвуваа да го заштитат она зеленило кое останува завршија и со трајни лузни и изгореници. Во тие моменти тој никогаш не спомна дека сака да бидат сечени дрвјата во нашата “слепа“ улица, што нема никаква допирна точка со неговата, а која по некоја чудна инфраструктурна логика, иако е една од најдолгите, улицата по “поројот“ (Крушевска Република), баш околу овие неколку (наши) куќи станува “слеп завршеток“ и малку погоре повторно продолжува. Да го кажеше ГЛАСНО таму и тогаш, пред граѓаните на цела Срумица ќе застанев и ќе му се СПРОТИСТАВЕВ!

Токму тој (нашиот) слеп завршеток секогаш бил одлично и безбедно место за нас како мали да си играме без да се плашат нашите родители од автомобили, такво е и сега, а поради истата причина решивме истата и да ја “раззелениме“, така по целиот тек на оваа улица, овој наш дел е единствениот кој беше посаден и зелен, а тоа за нас освен што во лето беше сенка и прочистувач на нашите гради, беше препознатлив и уникатен појас кој не правеше горди (сепак одржувањето беше целосна наша одговорност), а освен дрвјата секој од нас пред својата порта си имаше посадено најразлични цвеќиња, розмарини, помали борчиња и сл.

Денес, на огромна жалост беа сечени седум (7) тополи кои јас и мојот татко ги носевме 100 км за да ги посадиме овде, беше пресечена една црница која исто така беше најслаткиот плод за повеќето дечиња од нашата улица и две диви маслини, кои во периодот кога цветаа ја создаваа најубавата миризба овде. Денес, од страна на пијани вработени кои под око очајно гледаа и потсвесно се согласуваа со нашиот револт (нели нема што да прават и така се најдискриминирани од сите во градот дека се “комуналци“), сето ова беше УНИШТЕНО, ДОЛЖНОСТА БЕШЕ ИЗВРШЕНА БЕЗ НИКАКВА ПРЕТХОДНА ИНФОРМАЦИЈА, а “одговорниот“ немаше коментар (што би требало да следува како негова ДОЛЖНОСТ), а старецот плашејќи се од сопствената смрт, реши да го УСМРТИ ЗЕЛЕНИОТ ЖИВОТ ВО МОЈАТА УЛИЦА! Да не спомнувам за електричните проблеми кои ги создадоа, “неколкуте“ испокинати и уништени електрични кабли кои во моментот се санираат од други служби, затоа што беше очигледно дека се работи без концепт, без стратегија и еспресно брзо за да не стане “голема“!

Иако не знам како функционира оваа месна заедница, јас сум ДЛАБОКО УБЕДЕН дека станува збор само за овој екс-ју фраер, а истата (освен за константните поделени избори, кога се собираат пред “кооперација“) нема ни просторија, ни луѓе, ниту логистика, освен можеби некоја заборавена куцачка машина “која учтиво и одговорно“ се чува во некој подрум.
ЖАЛ МИ Е ДЕКА ЗА ОВОЈ ЧИН НИКОЈ ОД НАС НЕ БЕШЕ ИНФОРМИРАН, а уште повеќе ми е жал дека ми го УБИЈА единствениот спомен од татко ми, единственото нешто кое заедно го направивме за нашата улица, а уште повеќе дека сите комшии заедно сето тоа го одржувавме. Но, не грижи се тато, доаѓа нова пролет ЈАС повторно ќе посадам нови дрвја, затоа што ова не е битка за пари, ова е битка за поздрав и почист живот, кој од денес за неколку проценти или индекси е намален!

Јас сум човек кој во моментот може оваа информација да ја проследи до неколку медиуми (нема да го направам тоа, старите велат: “по е*ње каење нема“, но пред се сум човек кој многупати во мојот живот (волонтерски) сум помогнал и ќе помагам во најразлични ЕКО акции (во Струмица, но и во светот), од чистење шприцови, дезинфекција и дезинсекција на одредени клучни места, почистување, садење, прв сум кој заедно со уште неколкумина пред две (2) години го изненадивме градот и општината со нашата герила акција за позеленување на централното градско подрачје, а исто така учествував на ист таков проект во поголеми размери со 5 такви акции во 2014 година, кога заборавени централни делови беа разубавени креативно, но и посадени со нови дрвца, а ДЕНЕС бев сведок на ова нехумано, нетолерантно однесување кое ни дојде како “гром од ведро небо“. И не, не станува збор за освежување на дрвјата (што е најчесто оправдување кога исчезнуваат зелени површини), туку станува збор за целосно соголување!

НЕ ЗА УНИШТУВАЊЕТО НА ЗЕЛЕНИЛОТО ВО МОЈАТА УЛИЦА, НЕ ЗА УНИШТУВАЊЕТО НА ЗЕЛЕНИЛОТО ВО МОЈОТ ГРАД, НЕ ЗА УНИШТУВАЊЕТО НА ЗЕЛЕНИЛОТО ВО МОЈАТА ДРЖАВА, НЕ ЗА УНИШТУВАЊЕТО НА ЗЕЛЕНИЛОТО НА МОЈАТА ПЛАНЕТА!

p.s. Ова е мој приватен (личен) профил, така уште сега се оградувам од користењето на оваа објава и нејзино манипулирање во било каква политичка конотација, а и можните дискурси кои ќе ги поведе истата, вклучувајќи ја мојата тага и револт. ЧОВЕЧНОСТ ПРЕД СЕ`!

 

0 comments

.за “културната“ поддршка на рм

"Човекот е минлив. Можеби е така, но ајде да умреме давајќи отпор, дури и ако нашата судбина е целосно уништување, ајде да не се однесуваме како тоа да е праведно!" (Оберман, писмо 90).

.да кажам дека ми е јасно што некои старци, а не толку старци, секоја година се пикаат во мин. за култура за финансиска поддршка на нивните дела е ок, и го разбирам. можеби луѓето си мислат дека ќе ги стрефи инфаркт, па ќе си умрат неискажани. но, феноменот кој ги зафатил и младите автори, па некои од нив ги гледам како си го тоалетизираат своето творештво секоја година е дегутантно, во најмала рака, тоа дека некои од “авторите“ оваа година се поддржани и со по неколку дела е одвратно.

- алоо, нели порано велевме, не можеш секоја година да напишеш дело и да е вредно, не можеш секоја година да излезеш на пазар како да си новата сезонска френка, да за жал многумина од вас успешно се индоктринирале во овие финансиски ппроцеси и млатат слама, ама делата буквално можам да ви кажам со актуелна фраза, “не ви се ич со импакт фактор, бре!“. па, некои од децата кои ги посетуваат нашите работилници за креативно пишување пишуваат далеку подобро од вас и јас ги убедувам дека не треба книга секоја година, јас верувам дека вие и самите не си ги читате вашите дела. колку години си? “28“. колку книги/гниди имаш? 400! па, ти види си, макар бил и со едната нула, на ништо не личи. врвни автори во текот на цел живот оставиле само неколку книги, џибран, рембо, музил, но оставиле капитални дела.

програмата на таа институција што треба да поддржува култура во серија потфрли по не знам кој пат, а да, со сета иронија на сите кои поминале оваа година им честитам. а и на тие кои се вработија на 30 декември во многу државни институции без објавени огласи за вработување, оти јебеш му држава, кад постои партија! штета македонче! вие сте демоните во ноќта, иако треба самите со себе да се борите во бел ден, пред огледало!

_________________
Како дете, Едгар Алан По се плашел од ноќта и темнината. Суеверниот скептик, кој се ужаснувал од својата сопствена имагинација, подоцна му признал на уредникот Џорџ Греам дека „не ја сакал темнината и ретко излегувал ноќе“. Во една прилика изјавил: „Верувам дека демоните ја користат ноќта за да ги заведат несвесните – иако, како што знаете“, додал, „јас не верувам во нив“.

0 comments

Кој си ти „мал човеку“?!

.
.

  “А со кое право ти сакаш да ме учиш?”

Го гледам ова прашање во твоите преплашени очи, слушам како го изговара твојот дрзок јазик, Мал човеку!

Се плашиш да се погледнеш во очи, се плашиш од критика, Мал човеку, како и од моќта што ти ја ветуваат.

Не знаеш како би требало да ја користиш својата моќ. Не се осмелуваш ниту да замислиш дека кога било би можел себеси да се чувствуваш поинаков отколку што си сега: слободен наместо наведнат; отворен, наместо што постојано озборуваш и криеш; себеси како водиш љубов среде ден, а не како крадец, во мракот на ноќта.

Ти самиот себе се презираш, Мал човеку.
Велиш: “Па кој сум јас за да имам сопствено мислење, самиот да одлучувам за својот живот и светот да го прогласувам за свој?”

Имаш право: Кој си ти да полагаш право на својот живот?

Јас ќе ти кажам кој си!“

Вилхелм Рајх

0 comments

:коментар - Саше #политико [весникарот]

.се случи и тоа, долгоочекуваниот дневен весник Политико чиј издавач е издавачката куќа „Популарни книги“ Дооел Скопје, а главен уредник на весникот е Саше Ивановски – Политико да виде бел ден. Уште на почетокот почнаа да се слушаат секакви коментари поврзани со целиот овој проект.

„Ова што го гледате пред вас е тотално луда идеја, да се стартува со дневен весник со многу ентузијазам но без е.ан денар, без подршка од никого,со мали исклучоци кои се толку скромни што ке се смеете три дена ако ви кажам дека една политичка партија на нашиот апел за помош ни донираше стара компјутерска тастатура која што ни требаше зошто имаме еден лап топ на кој му откажа тастатурата па ни требаше друга.“

за стартување на весникот не е добиен грант, ниту од Сорос, ниту од ниедна странска амбасада, ниту пак од некоја политичка партија или пак бизнисмен од која и да било политичка ориентација. луѓето кои (ќе) го прават весникот (ќе) го прават тоа од чист ентузијазам и надеж дека ќе успеат да го погодат нервот на читателите, па ќе успеат да опстојат од претплатата. замислете си, ние сме на отворен пазар, владее критичката мисла, владеат сите можни Божни и хумани закони на природата, парите ни течат низ врата и еве сега ние од нашата семејна касичка ќе одделиме по 300 денари месечно, за да ја поддржиме слободата на говор и размислување и секако ставовите на овој уредувачки тим, небаре не знаеме дека секој “будала“ во денешно време може да биде "opinion-maker".

супер е тоа, еве, ме натера после неколку месеци да го отворам блогот и повторно да зачувам одредени тековни мисли и ставови кои ги имам за можниот reality changer кој ни се појави на медиумскиот и не така богат пазар. сепак, ќе морам да се држам критично, оти недовербата која ја имам(е) претходно изградено за носителот на овој проект, сопственикот и уредник Саше Ивановски е голема, некако тивко окотвена и дискутабилно би било да (не) се вложи доза на несигурност во целиот овој потфат. Од една проста и едноставна причина, економската ситуација во државата, најпрво би помислил : како успеа за толку краток период, са, слободен и независен, после само неколку месеци од кога се жалеше дека нема доволно пари за млеко, сега наеднаш да се појави пред публиката со негов сопствен производ, продукт кој е спремен да се продава на заинтересираните читатели? оваа тајна за успех и излегување на прав пат во ова време кое упорно не носи во ќорсокак е нешто за кое човек задолжително треба да се замисли. малкумина успеале толку бргу во оваа држава од своите желби, да направат реалност, а еве и покрај сите маки и тешкотии низ кои (сите ние знаеме дека) Саше поминува, сепак тој не почасти со сопствен бизнис, себевработување, проект на владата на РМ, без кредити, без грандови, без било каква помош, со расипана тастатура, доколку би ги следеле неговите зборови.

имам претчуство дека ќе биде многу неуспешен проект, а ќе му направи и одредени финансиски проблеми. премногу е нападен, некултурен, делува неорганизирано, а и уредувачката политика на дневен весник не би можело да значи во ниеден случај: 70% од содржината ќе покривам со мои трачеви, спинови и сопствени “ставови“. тој штотуку ја започнува сопствената јавна борба со самиот себе. на штета најмногу на неговите најблиски. Македонија е можеби земја со жители со низок и среден коефициент на интелигенција, тоа е факт, ама дека ова нема така лесно да стане “нашата дневна доза новини“ и тоа е факт. освен ако не не изненади “иза леџа“, има среќа во копитото или кармата ја бањал последниве неколку месеци во чај од нане и мајчина душица.

вулгарниот речник, нетрпеливоста, “лудоста или решителноста“, “немањето влакна на јазикот“, комуникацијата ad hominem, сумирањето на општото мислење на граѓаните и неговата најмизерна интерпретација со лош тон и хистеричен израз не го прават гласноговорник, туку патетичен продавач на тикети во казино, оти и нашите рурални продавачи по пазарите се покултурни и подостоинствени од него. Компарацијата со моменталните “медиумски вируси“ е само одраз на желбата на човекот да споредува, но не да бара решение за подобро, што не е никаква новост. затоа меѓу коментарите ќе видиме многуми кои ќе кажат дека наспроти миленко, јанко и сите ним слични потребен е токму тој да им се спротистави. „на забот со заб“ не е правилната алегорија потребна за развој на критичката мисла, во време кога Y генерацијата наметнува сосем поразличен концепт за перцепција и дејствување во новото “дигитално, општествено-политички ангажирано општество“, бизнис одлуката за впуштање во старите, традиционални медиуми е невидена грешка, посебно ако се наметне и тезата за медиумските конгломерати, монополот на владеење со медиумите, како и медиумскиот мрак кој станува се пофронтален и поочигледен.

- далеку е “тој“ од академските кругови и ниво на комуникација, далеку е од тоа да биде (стане) симпатичен на постарата генерација, адаптацијата би била невозможна, т.е. веќе сме сведоци на тоа дека многу пати сам со глава се обиде да руши ѕидови, а за жал сето тоа беше проследено со очаен блам.

неговата политичка неодлучност, од друга страна, пак само кажува дека не е доверлив и уште полошо, нема целина и визија за тоа што всушност би застапувал, како би го претставувал и за што во (политички контекст) во иднина би лобирал (?!) но ако, Нека се испроба, иако за некои проби си требаат пари, па убаво би било да се искористат за нешто вистинско. од очајни проби во сите нивоа во општеството си патиме, некако и животот овие децении луѓето го живеат како “главна/ генерална проба“.

тој носи одредени заклучоци врз база на претпоставка и тоа го прави многу често. секако дека ќе има и луѓе кои ќе се појават како афирмативци во целата дебата (поддржувачи на проектот на Саше). но, моментот на препознавање и креирањето на паралелата со другите медиумски чинители во моментот може да се анализира, но никако како солиден аргумент. следува процес на кампањско промовирање на овој продукт, придобивање на публика и стабилизација на пазарот, овде е и неговиот професионален однос како медиумски лик кој се обидува да се наметне на публиката во неколку различни категории на новинарство: шоумен, трачер, опш. аналитичар, педагог-психијатар, економист, до герила истражувач на криминални договори, економски пренабрегнувања и дијагнози како подобро и полесно да се ослободиме од сиромаштијата, тероризмот, расизмот, а сето тоа со одредена нишка на недефинирана, фобична личност која се обидува да се с(о)крие позади неговите гласни и најчесто неморални испади (#демистификацијата). Но, дали сето тоа е правилно, дали ќе искористи стратегија која ни е нам позната или ќе се обиде со сосема нов принцип, останува да видиме. маркетиншкиот трик со цената на весникот може на некој и да закачи, да го заинтересира, но сепак, овде се поигруваме со простоумноста на народот која е игра на стереотипизација на населението наметнат од западната конзумирачка економија, а сме биле сведоци на незаинтересираноста на граѓаните за учество во истата оваа “наградна игра“.

храброст е потребна за носење на решенија, но пред носењето на било какво решение потребно е целосно истражување на теренот, и подготовка за неочекуваните, негативни последици. ризикот некогаш направил за некој да успее, но најчесто тоа биле иновативни идеи, што всушност со овој весник ќе се обиде да ни продаде Саше, нешто што не знаеме? мое мислење е дека џаболебарите од мојата улица поубаво раскажуваат за тоа што виделе и што слушнале (личен суд).

:народот/ масс медијата одлучува дали нешто ќе биде успешно/ прифатено или не. пред очи ни пропаѓаат сериозни проекти како фокус, а уште повеќе останаа да вегитираат само на интернет, а сега сме сведоци на нешто кое таргет групата за која е наменето уште од старт го каменува. знаеме да (з)грешиме, останува на уредувачкиот тим (доколку го има и не се разботи за one man show) да го покаже спротивното и не разубеди доколку не сме во право.

0 comments