:вистината се трупа како тутун, катранот се лепи по нашите души

(откинати парчиња историја кои медиумите ги прескокнуваат, новинарите ги замижуваат, платениците ги игнорираат – а на сиромашниот го соголуваат)

.дали сме тука и дали сме овде, дали постои онаа синергија за која сите кога бевме помлади говоревме. старееме, но се повеќе се губиме, наместо да се пронајдеме.

.менуваме животни маки, оти работа се потешко се наоѓа, а камоли да се менува, да се напредува. се труеме со нечовечка, нетолерантна, демек „духовна“ храна, оти загадувањето на воздухот не ни е доволно. внесуваме расизам, а уште не сме го пребродиле сопствениот национализам, фрламе со камења по кучињата скитници, а нашите родители сѐ уште не чуваат како домашни миленичиња.

Star Wars кампањи и Pray for Paris само по интернет, онака, за да се биде trandy, а на улицата, кога е потребно да се маршира никој нема време, кога протестот е можеби единственото решение кое ни остана, ние наоѓаме изговор дека мораме да одиме на состанок или на кино, заљубени сме или не дај боже - „изгубени во свемирот“. а да, има градови кои немаат ни кино, пристојна галерија, музеј и редовен репертоар во театар, за таквите бунтовници на она што ни се случува оправдувањето се крие во менито на рестораните, кафе баровите, кафаните и уличните прошетки на „зајдисонце“. #РомантикиВоВремеНаПустош

:некогаш е навистина тешко да се соочиш со реалноста, таа е сурова како и самата помисла за иднината, иако таму некаде подалеку наоѓаме прибежиште на нашиот сон и велиме – еден ден ќе биде подобро.

.како мали деца се залажуваме, а како уште помали дозволуваме да не лажат, затоа што на оние кои се опседнати со политика, само лоша политика им се случува. но добро е, поткашлуваме и пак велиме, барем чинијата за вечера не ни е празна – ако не друго повторно ќе се јадат „Вести“ и тоа од сите пропагандни национални канали, за повеќе да веруваме, за да се губиме, оти пак во сатирата на глупоста се крие идеалот за лудоста која ете како е потребна за да се побегне од неподобноста на времето кое не го живееме, туку се почесто го патиме и губиме.

- добро кажа Рамбо Амадеус во последното интервју дека: „национализмот е тема за луѓе со 300€ месечен приход. оние кои заработуваат 500€ веќе разговараat за кафулиња и гардероба. но, доколку се надмиме платата од 1000€ тогаш топ тема за разговор е здравата храна.“ [доколу сметате дека не е правилно напишана неговата изјава, нека биде парафраза - тоа е поентата.]

:дали ни е потребна нова метафорична нарација на политичко-револуционерната еманципација, или како и дрвјата по улиците, плоштадите, кварталите, факултетите и ние преку ноќ ќе почнеме да исчезнуваме?

не сме сами, секојдневно можам тоа да го препознаам во фонијата која е скриена во длабочините на моите мобилни разговори, крадецот на интима не демне, чека момент нож во грбот да ни забие. не слушаат, не снимаат, не сечат, лепат, монтираат. од нас прават лоша историја на новото време, а од нашите поколенија робови на иднината која уште не родени ги закопала, ако не во друго, во долгови со сигурност.

.се фарбаме како кинески возови оставени или заборавени во агендите кои требаше да исперат само тендери, оти пруга уште немаме, а ни желба, ни пари да изградиме – имаме. но затоа властодршците имаат секојдневно за непотребните патувања до Куба, Карибите, Марс или Јупитер, за непотребните станови како од Бога дадени, за автомобили паркирани на паркинзи во празни, но до последен аксесоар и со тренд дизајнирани и уредени куќи, вили и тврдини. народот плаче, народ (ис)плаќа - некој ќе каже тој сам си избрал!

дрско е кога „еднооки“ и емисии слични на нив по неколку пати во епизода ги навредуваат луѓето од село со тоа што на дел од нивните карактери им се обраќаат и ги нарекуваат „сељаци“. ако е тоа врв на хуморот и сатирата кои тие знаат да ги употребуваат јас искрено им посакувам неуспешно пензионирање. доста е од дилетанти кои се робови на нефилтрираните медиумски политики.

- и додека според UNESCO културата станува главен двигател во Европа и светот и креативните индустрии, уметноста, кинематографијата, литературата и сите останати области полека се враќаат на своето заслужено место (или само уште еден симулакрум на Големиот брат), некои овде (уште) креваат рака на жени, додека пак другите кои општеството ги етикетирало како поневажни и со тоа им наметнало чувство на помала вредност уште можеш да ги видиш и слушнеш како неуспешни кафански пејачки – секако додека не се омажат со некој кретен и бидат изложени на истата семејна тиранија и насилство.

како крај на ова мое (новогодишно) блог излагање, едно отворено прашање до угостителите:

.до кога одредени сопственици на угостителски објекти ќе ја дискриминираат турската (или било која друга помала) заедница? иако дел од членовите на овие заедници сакаат да се солидаризираат, сакаат да бидат дел од културно-забавната програма на градот, наидуваат на затворени и „резервирани“ места и маси во одредени објекти, а истите во тие моменти се празни и масите без знак дека се резервирани. очигледно е дека со тоа го игнорирате нивното постоење! зарем парите не се пари (за тие што ги имаат), кога се дадени од било кого за вашите услуги?! знаете, таа е истата таа заедница кај која на секои избори партистките магнати оти добро коленичат и се молат, оти знаете дека градовите се преполовени и тие ги решаваат сите избори до сега!

:побогу државо слепа, дел од тие млади луѓе се студенти на факултет, утре ќе бидат наши адвокати, правници, професори, доктори... зарем заслужуваме ваков деградирачки однос по ова прашање во 21 век?

луѓето не се детектираат и етикетираат според нивната боја на кожата или според нивното верување, туку според нивното однесување. овие луѓе не заслужуваат да бидат дискриминирани!

p.s. знам дека се ближат празници. .. полесна нека ни биде новата година, да употребиме повеќе разум, сила, моќ (како народ) и да не се откажеме. на секое зло му доаѓа крајот, колку подолго е во вртелешката, толку повеќе кога ќе излезе од кругот нема да може да се врати и да се собере. само еден на крај си ги собира гревовите, знаете кој, нели?!?

p.p.s. мигрантите, ах... мигрантите - тие заслужуваат посебно внимание! ;)

0 comments

.велигденски маки. .. човечки

.да, да, пак ќе си ги соберам неколкуте статуси и од нив ќе си направам пост. што, да не е тоа грев? колку пати треба да кажам: Господе Исусе Христе помилуј ме мене, грешниот?

како започна се`?

ден четврток, будење, црвени јајца на масата.. некој се будел пред зори и фарбал. колку убаво помислив, мајка ми секогаш посветено се грижи за сите празници, скромно, но со голема сила и верба! напишав статус:
 
.соништата се желби на нашите срца, царствата се производ на нашата имагинација. умот создава фантазми, додека душата тивко дише, во пост сме како бабјаци, расте нашето дрво над плевелот. .. дострелите секогаш биле миросани.

:убав празник верници, да ги положиме во гроб нашите сомнежи, со трепетот на вербата да се воздигнеме...

p.s. умерено со јајцата!

се беше така убаво до моментот кога прв пат отидовме на црква. а таму, џган people, инстант верници кои како гулаби околу храна по големите плоштади во светот се туркаат меѓусебно, деца кои плачат од нервозата која ја чувствуваат во нивните родители. а тие, возрасните, дошле набрзина да фрлат три амина и да остават зејтинот, чорапите, потниците - веруваат дека така Господ ќе им даде здравје. ДА БЕ, наистина!

.и во црква се фаќаат врски за кој побрзо да помине под олтарот. шта чеш - систем!  

добив off topic прашање, но не толку оф, сепак се работеше за нешто поврзано со празникот, Велигден, да споменеме меѓу другото би можел да служи како извонредна можност за комуникација меѓу пријателите, како и сите официјални денови, празници, обележувања со кои луѓето се идентификуваат, во било која основа, се разбира.
„што точно е поентата со протнувањето? од кај потекнува тој адет? се најдов во небрано кога не знаев да објаснам. па сега должам објаснување if you know what I mean.“ 

се радувам на комуникацијата со луѓе, мислам дека не би можел да живеам без таква комуникација, што во одредени моменти од животот се покажало како голема грешка и мој недостаток, но најчесто како доблест со која се носат малкумина. веднаш одговорив:

„не знам дали е тоа-тоа, но од мојата фамилија имам наследено информација дека олтарот (плаштаница) во тој момент претставува неговиот гроб, па под него се поминува за здравје, за (не)плодност, за освестување на децата за патот Господов. за оние кои биле во чесен пост бидејќи го опфаќа времето на Христовото распнување на Чесниот крст. ја симболизира смртта и воскреснувањето на Христос, оној кој минува под неа влегува како грешник, а излегува како нов човек, прочистен од старите гревови.

генерално за здравје, (духовен) мир и благосостојба.“ 

се појави во текот на деновите дискусија за тоа од каде потекнува зајакот, за што служи и каква е неговата симболика. напишав текст, а добив и одлично појаснување од човек кој се занимава професионално со теологија, а воедно е и отец или поп, не знам како би требало да се изразам. тоа го кажа: „Имењаче во Светото предание е запазен еден податок кога Христос носејќи го Крстот на едно место паднал и во тој момент претрчало едно зајче кое врз кое паднал Чесниот Христов Крст. Христос се сожалил на зајчето и со допир го оживеал. Овој податок е запазен уште од Христово време, но не влегло во нашата традиција .“

Секако, дискусијата на оваа дадена тема не е ни на почеток. Како одеа деновите, народот по дефиниција почна да се однесува веќе вообичаено и симптоматично. постојано да се додаде нешто, постојано да се покаже кон некого со прст, да се етикетира. мислам дека ова нема никогаш да го разберам, која е нивната желба да го прават тоа, од каде ја црпаат таа “енергија“ за дејствително и континуирано етикетирање на другоста, се со цел нејзино деградирање и омаловажување (?!)

.целината е секогаш поголема од збирот на нејзините делови... добро рекол аристотел. јас бев на црква, донесов оган дома и напишав:

“.Христос воскресна, за многу години да ни е празникот пријатели. вртев 3 круга околу црквата, после ми ја скапаа главата, а и јас скапав една глава. на крај газот-глава, ама да си го/ ја пазиме...  “

но,
некако ми беше тешко. на вакви денови секогаш се осеќам тажно, со мала доза на депресија и осаменост. со желба да бидам посилен, да смогнам сили да ги подобрам моите “слаби карики“.

„.јас сум ништо. ништожноста е мојот дом. сакам да самувам. самувањето е царство на бездомните, на оние кои се вдомиле во нивната душа. тешко е да се замине, но уште потешко е да се остане...“

денес ми се случи ТИТАНИК, гледам лево-десно, одам нагоре-надолу по содржините на facebook, ги читам објавите, некој се радува, некој си честита, некој си разговара за тоа кој посилно јајце имал, но некој, тој НЕКОЈ (множина), постојано глуми умна опсервација, здраворазумна, принципиелна и вивисекциски точна анализа на се шо се дешава. како и секогаш, се собрав, се зипував и концепирав и испукав, тоа е, таков сум, не дозволувам непотребни шумови во главата.

.не биле на црква, не постеле 40 дена, сега попуваат и мудруваат колку бил друг процесот за покајание .. луѓе, гледајте си ги кокошките и оставејте кој шо сака да си права, а ако мислите дека без пост и без секојдневно негување на вашата верба сте продуховени експерти за вечноста гадно сте се заебале. не сте нит верници, нит па луѓе. .. очајни полтрони на конзумирачките-капиталистички влијанија, со желба да станете флипер шо во иднина некој робот ќе го тилтира од досада! грешен сум, да. не се срамам да признаам, ама да глумите Богови, на такви големи денови за некои кои се дефинираат како верници е навистина тапа.  

p.s. иначе Исус воскреснал за на таквите како нас бедници да ни покаже колку ќе патиме во текот на овие 2000 и кусур лета од екслузивна патетика, од скандалозно, екслузивно, од мистерија, од wow моменти кои само го хранат нашиот мозок, од потребата за преку духовен шовинизам да си ја докажуваме човечноста...

РАЗМИСЛУВАМ: колку би било поубаво кога секој секого би почитувал, на вакви “официјални денови“, речиси секој од нас се претвара во трол, во демагог на прашината, затоа на сите ни треба покајание, секако, кој како си го доживува процесот, така. 

* * * 

- редовно одиме со мама и на црква и на гробишта. со радост трчам пред да се пуштат гулабите, сам, се пикам меѓу народот и без да ме види народот во полет ги вртам круговите. барам некое мало детенце од кое можам да земам оганче и од некој постар исто, па спојувам животи како некоја утописка желба за подобро.

да не грешиме душа што се вика, тоа е одраз на нивните битија (за таквите инстант верници и велеумови потенцирам). Господ и за нив беше во молк и воскресна, за да покаже дека може и со “таквите верници“ да се носи.

 

јас ја анализирам тежината која ја носат луѓето на нивните чела, колку се само нетрпеливи, како да дошле на црква не оти сакаат или оти веруваат, туку оти тоа е нормално и од нив се очекува. наместо таа недоверба, татнеж и нечовечност да ја заменат барем за момент со бдеење за Бог, тие таму најистурено си го покажуваат нивното лице. се насмевнувам на такви моменти во незнаење што е правилно, а што не.. оти викаат тешко било да се суди. 

еден пријател од Србија, познат блогер, напиша една уште поубава порака, наместо патетичните, шаблонизирани коментари и статуси позади кои се крие секој (не)верник во борба за лајкови (замисли еј). еве:

Uskrs je.
Neću da vam čestitam praznik sloganima i parolama, hoću da vam predložim nešto, da učinimo ovaj Uskrs drugačijim od ostalih,
Hajde da ne čestitamo reda radi ovaj praznik prijateljima i rodbini, hajde da učinimo nešto stvarno hrišćanski ovog puta.

Svako od vas zna nekog ko je sam, usamljen ovog Uskrsa, nekog deku ili neku baku u svojoj zgradi, ili možda nekog usamljenog komšiju. Sigurno znate nekog ko ne može ovog puta priuštiti sebi bogatu trpezu, neku siromašnu porodicu, decu. Imamo dom za stare, dom za decu bez staranja, ili Svratiste za decu, Beograd. Imamo i beskućnike, i toliko kuca i maca na ulici.
Hajde ovog Uskrsa da pozovete nekog takvog na ručak, odnesite pitu ako ste pravili, nešto pečenja, odnesite neka farbana jaja. Insistirajte da se ove nedelje niko ne oseti kao da je sam na celom svetu. Podelite radost koju imate i verovatno ne znate da cenite, sa nekime ko o tome može samo da mašta ili da je se seća.

Tako će Uskrs stvarno imati smisla.
Budite pravi hrišćani danas, podelite svoje blago sa onima koji to blago nemaju.

Е ЗА ОВА ГОВОРАМ! ТОА Е ТОА! 

p. p. s. ЈАС не сметам дека е грев доколку некој не постел и/ или само се обидел, а не успеал во тоа. ЈАС не мислам дека е грев ако некој не успеал да оди на црква. поголем грев е според мене нахално да се комуницира (генерално), да нема обединување по ниеден основ, се некој нешто мрчи, се нешто некому нечини. така си го труеме нашиот виртуелен простор со ментален отров, наспроти полевањето на дигиталната почва со духовно знаење и љубов. 

би завршил вака:
 
Христос нашиот Бог откако беше распнат на крстот и на него го прикова гревот на целиот свет, умре, слезе во длабочините на адот; потоа, издигајќи се од адот, повторно влезе во Своето пренепорочно тело и миговно воскресна од мртвите... На истиот тој начин и сега кога ние, оставајќи го овој свет и неговите суети при исповедањето на страдањата Господови, влегуваме во гробот на покајанието и смирението, Самиот Тој слегува од небесата, влегува во нашето тело како во гроб, се соединува со нашите души и ги воскреснува нив-душите, мртви по суштина заради гревовите. И, воскреснувајќи ги, дарува благодат да се гледа славата на ова таинствено воскресение.
(свети Симеон Нов Богослов)

Денес , нека се веселат небесата, нека се радува Земјата, нека празнуваат видливите и невидливите светови, зашто Христос, нашата Вечна радост - Воскресна од мртвите...

Христос Воскресна! Хрїстóсъ воскрéсе! Христос Воскресна!

На многаја лета! 

 

0 comments

Принудно нуркање

Не, не, нашето општество никако не се однесува така!

Денес нема да пишувам! ;)

0 comments

:дали имате стратегија за луѓе?

:by Anoop Surendran

Тешко e да се замисли како консултант или инвеститор го прашува својот маркетинг агент, 'која е вашата телефонска стратегија/ стратегијата за телефон?"

Ние немаме телефонска стратегија. Телефонот е алатка, едноставен медиум чија единствена цел му е да не поврза со заинтересираните луѓе.

А потоа ни доаѓа интернетот заедно со својата мистериозност и одеднаш ни треба е-маил стратегија и стратегија за социјалните медиуми, веб стратегија и мобилнa стратегија.

Не, не ни треба!

Сеуште Ни требаат луѓе. Ние имаме една и единствена работа што е важна, а тоа се луѓето!

Сите овие медиуми се проводници, алатки кои човечките суштества ги користат за да губат време, комуницираат, да се пресметат, вклучат или да научат. Зад секоја од алатките стои личност. Дали имате некоја приказна која сакате да ја споделите со тој човек? Ангажман или било каков бенефит кој може да му го понудите?

Разбери ги луѓето и технологијата како целина станува многу поедноставна!

 [текстот е на Seth @ThisIsSethsBlog, како и секогаш знае да ме инспирира од сабајле]

:која е вашата стратегија, односот кој го градите со луѓето? задоволни ли сте од тоа што сте го постигнале од Вашата комуникација со најблиските, оние кои ја пополнуваат Вашата приказна? 

..секој од Нас може повеќе! имајте убав ден!

0 comments